ด้วยรักและผูกพัน
posted on 23 Nov 2009 16:19 by ranchayaเคยมั้ยที่ผูกพันกับอะไรมากๆ
รู้สึกว่าทุกลมหายใจเข้าออกมีสิ่งนั้นอยู่ ตลอดเวลา
ใช้ชีวิตทุกวันทำทุกอย่างเพื่อให้สิ่งนั้นอยู่กับเราได้นานที่สุด
แต่จริงๆแล้วเราเองที่ไม่พร้อมจะปล่อยมันให้จากไป
ทั้งๆที่รู้อยู่แต่ใจว่ามันไม่มีทางอยู่กับเราอย่างนี้ตลอดไป
ทุกคน ทุกอย่างต่างมีชีวิตเป็นของมันเอง มีเส้นทางของมันเอง
เราไม่สามารถบังคับอะไรมันได้เลย
ทั้งๆที่รู้อยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่เเคยมีซักวันที่พร้อมจะปล่อยมันไป
ทั้งๆที่รักมากขนาดนี้แท้ๆ แล้วจะทำยังไงเมื่อไม่มีสิ่งนี้อยู่
ตั้งต้องตั้งศูนย์ชีวิตอีกนานแค่ไหน ถึงจะหาที่ยึดหลักได้อีกครั้ง
ในเมื่อสิ่งๆนั้นเป็นหลักของเรามาโดนตลอด
ไม่ว่าจะตัดสินทำอะไร จะคิดเสมอว่า มันจะกระทบสิ่งนี้หรือไม่
แม้กระทั่งเรื่องเรียน เรื่องที่ทำงาน ทุกอย่างล้วนถูกไตรตรองมา
เพื่อให้เรายังสามารถทำในสิ่งที่รัก กับคนหบายๆคนที่เรารักได้ต่อไป
ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นการแลกด้วยบางสิ่งบางอย่าง เราก็ทำได้
หลังจากนี้ไปไม่นาน การเดินทางของพวกเราที่ยาวนาน มาจะ 9 ปี
คงต้องจบลงจริงๆ ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป
ถึงแม้จะเคยพูดกันเสมอว่า จะมีบ้านอยู้ด้วยกัน จะทำห้องนี้เป็นแบบนั้น
ทำห้องนั้นเป็นแบบโน้น แต่มันก็เป็นเพียงความฝัน ที่ไม่มีทางเป็นจริง
จากนี้ไปจะทำยังไง จะเหงาแค่ไหนจะคิดถึงแค่ไหน
แค่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงก็ทำให้อยากจะร้องไห้แล้ว
เราไม่รู้หรอกนะว่า คนอื่นจะให้ความสำคัญมันสิ่งนี้มากแค่ไหน
แต่สำหรับเรา ตอนนี้สิ่งนี้คือลมหายใจ คือทุกอย่าง
พูดจาวกไปวนมา เพราะไม่รู้จะทะยังไงดีกับชีวิต จะทำยังไงให้รู้สึกว่าเราจะมีกันตลอดไป
ต่อให้จะแยกย้ายกันไปก็ตาม
เอาจริงๆ มันยังทำใจไม่ได้ ไม่ได้เลยจริงๆ
